İnsan dedim, yüreğimle inandım,
Sözlerine umutlar bağladım.
Gülerken dost, dönerken yabancı,
En çok da sessizliğe kandım.
Vefa bir masaldı dillerinde,
İşi bitince unuttular.
Doğruyu eğip büküp verdiler,
Yalanı gerçeğe boyadılar.
Masum yüzler ardında karanlık,
İyilikten korkan kalpler vardı.
Dokunmayı sevgi sandım önce,
Meğer en derin yara oradaydı.
Şimdi susmak en temiz yol,
İnsan az, söz çok bu hayatta.
Herkes kendine sadık biraz,
Vefa ise yalnızca hatıra.
Kayıt Tarihi : 22.1.2026 14:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
