Söylesene Sevdiğim Şiiri - Yakup Köstekçi

Söylesene sevdiğim,
Çocuklara sıkılan hangi kurşun namertçe değildir?
Hangi kelime,
Hangi cümle,
Örter bu karanlığı,
Hangi vicdan buna “ olur” diyebilir?

Gazze sokaklarında bir çocuk gördüm,
Oyuncaklar sessizce toprağa karışır,
Bir ninni daha yarıda kalır,
Bir anne daha çocuğunu bir hiç uğruna
toprağa emanet eder,
Ve dünya bakar… Ama çoğu zaman susar.

Annelerin elleri semada;
Dudaklarrının arasında tek bir cümle çıkar;
“ Ya Rabbi…”
İslam adıyla çağrılır çoğu zaman,
Ama acı her zaman geçmez geceden.

Savaş derler buna, isim bırakırlar önüne,
Oysa ki her patlamada insanlık utanmalı,
Her ölümde insanlık için bir vebal olmalı,
İşte bu vicdan da her ölüm gibi yine sustu…

Minareden ezanlar bile
O tozun, o yıkımın içinde hüzünlüdür,
Allah büyüktür, derken dil;
Vicdanlar neden sustu?

Bir çocuk daha düşer, ali, muhammed, mustafa,
Ve ki daha niceleri…
Ne günahı vardı bu çocukların…

Bir baba susar çaresizliğin içinde,
Ve gökyüzünde ağırlaştı üzerimde…

Söylesene sevdiğim;
Hangi adalet bir çocuğun kanıyla yazılır?
Hangi dünya bunu normal bir şeymiş gibi algılar?

Filistin, Gazze;
Ama en çok da insanlık utansın; Kendisinden…

Söylesene sevdiğim;
Çocuklara sıkılan hangi kurşun namertçe değildir?