Söylenmeyen veda

Onların hikâyesi büyük kavgalarla değil, küçük susuşlarla bitti.
Başta her şey güzeldi; konuşmalar uzun, gülüşler samimiydi.
Zaman geçtikçe kelimeler azaldı, bakışlar kaçtı.
Kimse “bitti” demedi aslında…
Ama ikisi de artık eskisi gibi bakmadığını fark etti.
Bir gün, sıradan bir konuşmanın ortasında,
ikisi de aynı şeyi hissetti:
Devam etseler bile, bu artık eskisi gibi olmayacaktı.
Ve en acısı şuydu;
Birbirlerini hâlâ seviyorlardı…
Fakat kalmak, gitmekten daha çok yoruyordu.
Bu yüzden gitmeyi ve bitmeyi seçtiler....

“Şiir....
Biz aslında bir günde bitmedik,
Yavaş yavaş eksildik birbirimizden.
Her susuşta biraz daha uzaklaştık,
Her “iyiyim” de biraz daha yalan söyledik.
Elini bıraktığım da değil,
Gözlerine son kez bakamadığım an koptum senden.
Çünkü o an anladım;
Artık ikimizin biz olmadığını.
Ne kavga ettik doğru düzgün, ne de vedalaştık normal insanlar gibi…
Sadece bir gün, ikimiz de birden susmayı seçtik.

Yokluğun artık o kadar sessiz değil, içimde sürekli konuşuyor.
Ve ben her gece, sana söyleyemediğim vedayı yaşıyorum.
Sevmiştik, Evet…
Ama bu hikâyeyi mutlu bitirmeyi beceremedik.

Adın geçince içim sızlamıyor sanma,
Seni daha derine saklamayı öğrendim zamanla.
Bir zamanlar en çok konuştuğum insandın,
Şimdi en çok sustuğum yer oldun.
Fotoğraflara konuşuyorum bazen,
Orada hâlâ gülebiliyor olmamız bile bazen çok yakıyor canımı…
Demek ki gerçekten mutluyduk bir zamanlar diyorum..
Ve demek ki gerçekten kaybettik.
Şimdi ise;
Ne seni geri çağıracak gücüm var,
Ne de tamamen silmeye cesaretim.
İnsan böyle ortada kalabiliyor işte,
Ne vazgeçebiliyorsun, ne de devam edebiliyorsun..

Sen gittikten sonra geceler de uzamaya başladı,
Saatler değil, düşünceler yormaya başladı beni.
Uykular bile tarafını seçmiş gibiydi artık, gözlerimi kapatsam sen, açsam yokluğun.
Belki bir gün, bir yerlerde denk gelirsek seninle,
İki yabancı gibi, iki eski tanıdık gibi…
Bir selam sıkışır dudaklarımızın arasına,
Ama hiçbir şey eskisi gibi olmaz.
İçimizdeki o heycan,
Gözlerimizde beliren o ışık,
Yüzümüzde ki tebesüm,
Ve işte o gün anlarız belki;
Biz aslında bir anda bitmedik …
Sadece içimizde yavaş yavaş sustuk.

Ve şimdi…
Adını anmaya bile korkuyorum artık,
Çünkü ismin dua gibi başlasa da dilimde , içimde yara gibi kalıyor.
Seni affettim mi, bilmiyorum…
Bildiğim tek şey içimde taşıdığım o eski “biz”i
Usulca toprağa verdiğim.
Ve şunu öğrendim senden sonra:
En çok sevdiğin de değil,
En çok susmayı tercih ettiğinde bitiyorsun.
Ben artık ne seni bekliyorum,
Ne de geçmişi…
Sadece kabul ediyorum;
Biz bir zamanlar vardık…
Ama artık yokuzzz.