Söve söve Şiiri - Özcan Kurt

*SÖVE SÖVE*

Dünya tarla, tenim benzer sabana,
Öküz bağlı zelve, sığmıyor an'a,
İki nasıl serbest, edip sıkıla?
Ömür biter dilde, tüy, söve söve..

Birin gönlü çayır, otta, bama da,
Aklı ile insan kalır arada,
Usandık biz dünya denen merada,
Şaştık, kah rahvan kah, gem geve geve..

Bir handan çıkmıştık, geldik bir hana,
Anneden de öte, var ULU ANA,
Oku, kulak ver sen sendeki ŞAHA,
Kuran, ayet, şiir, sır dize dize..

İnsan düşe kalka menzil yol alır,
Dağlar dayanmaz da, insan dayanır,
Üzüm üzüme gör, bakıp kararır,
Küpte olur şarap, taş eze eze..

Buradayım ama buralı değil,
Mayam ışıktandır, gördüğün şekil,
Kanım gül kırmızı yaprağım yeşil,
Toprak verir iter, ten çeke çeke..

Veysel yol gösterir, rehberdir köre,
Yunus'um lal oldum, başladım söze,
Mansur'um damladım, derya denize,
Nesimi'yem geldim, ten yüze yüze..

Ben bir garip aşık, Özvecan oldum,
Geceden usandım, güneşe koştum,
Türlü kabdan kaba boşalıp doldum,
Dolap alır verir, su döke döke..
*özvecan*