Sormayın beni Şiiri - Nurten Coşkun

Bu diyarda artık neşe huzur kalmadı
Çok uğraştım nedense bilen olmadı
Feleğin çileside peşimi bırakmadı Yaşamadığım hayattan sormayın beni

Dost dediklerim  birer  birer beni tașladı
Gönül  koyduk  diye suçladıkca  suçladı
Yazım  kara  yazılmış yüzüm  gülmedi
Yaşamadığım hayattan sormayın beni

Ağlama  nemli  kal gözüm!  yaşın silinmez
Sessizce  gidene  bilki sebep  sorulmaz
Taşa  döndüm  hançer  bile  işlemez
Yaşamadığım hayattan  sormayın  beni

Can  dediklerim bana hep  tuzak kurdu Sinemde hasretler yıllarca demlendi durdu
Ümidim maziye  yanıtsız sebepler  sordu
Yaşamadığım hayattan sormayın beni