Sabret Şiiri - Volkan Gülbitti

Ey sıfatını pulda kaybedenler,
ey meydanlarda adalet diye bağırıp
çıkarına dokununca susanlar,
ey başkasının gözyaşını kendine eğlence edenler,
kulak verin şimdi

Canı yanan sabretsin
Hiçbir gece güneşi yenemedi
Hiçbir yara kanamayı ebediyen sürdürmedi.
Hiçbir zulüm tahtında sonsuza dek oturamadı.

Can yakan beklesin
Beklesin yanacağı günü.
Bir insanın ahına sebepken,
arkasına bakmadan yürüyenler,
yıktığı gönüllerin üstüne kendine saray kurmaya çalışanlar sanmayın ki hakkın terazisi kırılmış.

Toprak sessiz diye üstündeyim sanma, günü gelir.
Gökyüzü susuyor diye hesap kapanmış sanma,mevla bilir.

Zaman en büyük şahittir.
Gün gelir, bugün güldüğün yerden ağlarsın.
Gün gelir, dilin kapını çalar.

Ey şikri sıfatı astarsız.
Bir kalbi kırmanın sadece bir söz olduğunu mu sanıyorsun. Bir söz, bir ömre yük olur.
Gecelerini zindana çevirir.
Farkına varma, vurdum duymaz
hayatın karanlığa dönüştüğünü göreceksin.
Bekle

Canı yanan sabretsin.
Sabır, boyun eğmek değil
Sabır, hakkından vazgeçmek değil
Sabır, zulme sessiz kalmak değil
Sabır, fırtınada ayakta durmak.
Sabır, gözyaşını içine akıtıp gülmek
Sabır, sabahın hayrı güneşi beklemektir.

Hayat, acele etmez.
Önce kendi vicdanınla baş başa bırakır.
Sonra hükmünü verir.

Ey can yakanlar
Bir gün gücünüz biter.
Bir gün alkışlar yorulur.
Bir gün etrafınızda dönen yalakalar dağılır.
Bir gün aynaya baktığında anlarsın

İşte o gün, kaçacak yer ararsın
Ama kendinden kaçamazsın
Vicdan konuşmaya başlar.
Vicdanın sesi, dünyanın bütün gürültüsünden ağırdır.

Sen sanırsın unutuldu.
Hiçbir gözyaşı kurumaz.
Hiçbir mazlumun ahı yolunu şaşırmaz.
Hiçbir dua, sahipsiz kalmaz.

Bugün değil,
Belki yarın da değil.
Ama günü gelir.
Mutlaka gelir.

Nasıl ki kışın ardından bahar,
gecenin ardından sabah,
hasretin ardından kavuşmak gelirse
Yaptıklarının ardından da karşılığı gelir.

Unutma ki
"Canı yanan sabretsin...
Can yakan da yanacağı günü beklesin."