Sonsuzluk Ve Tufan Şiiri - Eyüp Dalkılıç 2

Geçti bahârım, neş’e-i hayr ü alâmet kalmadı,
Dünyâ köprüsünde bana bir işâret kalmadı.
Dalmıştık hayâle, gelmedi bir subh-ı safâ,
Nice sevdâlar geçti, gönlümde muhabbbet kalmadı.

Bir tûfân içinde savrulur oldum ser-gerdân,
Yol ararken hep düşerim hâtırât-ı mâziye ben.
Bâtıl cihân içinde kaldım ben bî-pâyân,
Aşkın kadrini bilen bir yâr ararım her dem.

Tûfân içre kaldım, bende kuvvet kalmadı,
Gark oldu sefînem, tutacak bir dal kalmadı.
Gönül deryâmı aldı dalgalar bir bir elimden,
Hüzünle dolu sînede bana bir aşk kalmadı.

Eyüp der: Bu tûfân bir gün diner mi dersin?
Menzile varmadan bu sefer biter mi dersin?
Vatanın kûhlarına çöktüğünde ebr-i duman,
Sonsuzluk kapısı bir dem açılır mı dersin?

2025