Sonsuzluğa Hicret Şiiri - Alparslan Karagöz

Keşkeler ve neyseler kaldı geriye ömürden
Tuz buz olmuş binlerce düş parçası
Kanatıyor gönlümü en derininden
Her nefes artıyor , yaşam sancısı

Nedir hayat dedikleri şu bitmez işkence
Ben bu yazgıyı kendim seçmedim
Ne ölümler düşledim bambaşka biçimde
Daha kaç sabaha böyle uyanmak istemedim

Bir yol var aslında görüyor ve biliyorum
Ağlama ama sen sakın , ağlama anne
Dolu gözlerimden , yüzleri siliyorum
Ne de olsa bir gün kavuşacağız yine

Ardımda bırakacağım pişmanlıklar var
Şimdi yorganım karanfiller olacak
Yarım kalacak belki de bazı vedalar
Bazı sarılmalar ise hiç olmayacak

Kuşkudan eser yok yorgun gözlerimde
Dolmak üzere kendime verdiğim müddetim
Beni ; bana uğurluyacak o bilet ellerimde
Huzur okyanusunda , sonsuzluğa hicretim

5 Kasım 2025