Sonsuz Sevgi Gelsin Şiiri - Kasım Kobakçı

Sızlayan kalpler, derin yara taşır,
Hüzünlü dünü iz, silerek geçer,
Yorgun bedeni, dermansız yatmada,
Sessizce sapan, adımlar hızlanır,
Nefes kesikçe, sessiz figan eyler.
*
Zavallı canlar, dertleri bitmiyor,
Yıprandı özü, şefkat bekler durur,
Kafese konmuş, sessiz kuşlara bak,
Kainat çökse, garibi sarsalar.
*
Karanlık günler, nihayet son bulsun,
Toprağa sızan, gözyaşı silinsin,
Hedefi meçhul, derin yollarında,
Zavallı kedi, büyük çile çeker.
*
Gözyaşı döker, kafeste güvercin,
Mazide kalan, sevinci tükenmiş,
Sokak köpeği, sahipsiz geziyor,
Acımasızca, vurulan darbeler,
Nefesi kesik, yavrular ezilir.
*
İnledi kuzu, tenha ormanlarda,
Üşüyor teni, barınak ararken,
Boynuna ipler sarılmış, tayların,
Şehirler sönse, serbest kalsa canlar.
*
Aciz vücudu, savrulur köşeye,
Yarası kanar, durmadan sızlıyor,
Kimsesiz ömrü, zindana girmişken,
Masum tay için, yürekler sızlasın.
*
Gökte uçuşan, kanatlar kanamış,
Ağaçlar suskun, dalları sızlıyor,
Sürgün bülbüller, ötmüyor dağlarda,
Avcılar, zalim tuzaklar kurarken,
Özgür sulara, hasrettir kuğular.
*
İmdat dileyen, bakışlar yorucu,
Titreyen canı, şefkat dileyişte,
Dağlar devrilse, zinciri çözseler,
Kimsesiz kurda, sonsuz sevgi gelsin.