Sonsuz sevda Şiiri - Doğan Çeçen

Sonsuz Sevda

​Bir mucize istedim gökyüzünden,
O bana baharı, güneşi, yıldızları verdi.
Sevdim senin varlığını, kaderimi sevdim,
Beklemesini sevdim seni, yollarını sevdim...
Hiç uzakta olur mu insan sevdiğinden?
Ya yanı başındadır ya da tam yüreğinde.
Sen hep benim yüreğimde, en derin köşemdesin,
Seni her nefeste özlemeyi sevdim.

​Sevdim de, ansızın geldi ayrılığın haberi,
İçimde açılan yara öyle tarifsiz, öyle derin...
Yokluğun en gür sesiyle çınlıyor şimdi sessizlikte,
Ayırdı bizi zamanın acımasız eli.
Yalnızca adın geçince yanan bir kalbim var benim,
Acısı olanın gözü değil, ruhu ağlarmış.
Sustu şehir, sustu içimdeki şarkılar...

​Bazı gidişler vardır bu hayatta,
Su dökülmez arkasından,
Yalnızca sessiz gözyaşı dökülür.
Çünkü dönüşü olmayan bir yola düşmüştür izin.
Bitmez içimdeki sızı bir ömür boyu,
Hiçbir dil anlatamaz bu özlemi, bu sevdayı.
Varsın mesafeler girsin araya,
Şu kalbim çarptıkça bu sevda var olsun