Sonsuz Ferah Şiiri - Kasım Kobakçı

Toplanıp gideceğim sessizce, uzak bir kıyıya,
Gülüp geçeceğim, bana dert olan her sızıya,
Belki bir şiir yazarım, mehtaplı gecelerde,
Bırakacağım kendimi, bu tatlı yazıya.
*
Akıl ile mantık, hesap ile kitap,
Yorar insanı durmadan, kalır nihayet bitap,
Oysa kuşlar uçuyor, neşeyle gökyüzünde,
Gerekmez aşka ne bir kural, ne de bir hitap.
*
Bir çanta alacağım sadece, içi boş ve hafif,
Olmayacak hayatımda, kaba saba bir tarif,
Denize karşı içeceğim, demli çayımı,
Günün birinde, olacağım ben de ince bir arif.
*
Saatler dursa da, dünya dönecek elbet,
Kalmayacak kimsede, o bitmeyen husumet,
Bulutların üstüne, kuracağım evimi,
Bitecek günün birinde, bu anlamsız gurbet.
*
Sırlar çözülecek bir akşam, sessiz ve apansız,
Geçecek bu telaşlı ömür, hesapsız ve plansız,
Yeşerecek kurumuş dallar, günün birinde,
Göçeceğiz bu diyardan, gürültüsüz, yalansız.
*
Bilim ile sanat, fırça ile nota,
Çizecek ömrümüze, bambaşka bir rota,
Rüzgarla dans edecek, yapraklar usulca,
Kalmayacak içimizde, dolmayan hiçbir kota.
*
Eski dostlar masada, anılar diz dize,
Neşe katacaklar elbet, gülen yüzümüze,
Bir masal anlatacak, ihtiyar dalgalar,
İncelik yağacak, günün birinde üstümüze.
*
Uyanıp bakacağız, güneşli bir sabaha,
Gerek kalmayacak artık, hiçbir eyvaha,
Hayat akıp gidecek, kendi bildiğince,
Kavuşacağız günün birinde, o sonsuz feraha.