Sonrasındayım Şiiri - Murat Halıcı

Sonrasındayım her şeyin
Senin, kendimin, sevginin, özlemin
Defalarca öğretti hayat
Sessizce ölmem gerektiğini
Ama hep aynı yerinden kanıyor sessizliğim
Tüm ışıklar söndüğünde
Aydınlanacak her şey

Sonrasındayım her şeyin
Canın, tenin, sevincin, kederin
Bir boşluğu şişiriyor içimde
Tüm bildiklerim
Tane tane çürümüş zaman
Sağır bir martı gibiyim
Sürekli bağıran
Sular durgun ama kirli
Aşina diye bir şey yok, biliyorum
Her şey sırlı

Sonrasındayım her şeyin
Işığın, gölgenin, siyahın, mavinin
Sesimden yerlere damlıyorum
Yetersiz rüzgârın şefkati
Toprağın koynuna kanıyorum
Heybetime bakarken aynalarda
Taş değirmenlerde öğütülmüşüm
Utanıyorum