Haraba yüz tuttu vücut sarayım,
Yıkıldı, döküldü, enkaza döndü.
Kimsem yok ki derdim kime yanayım?
Yolum kapkaranlık, meşâlem söndü.
Yaş kemale erdi, oldum ihtiyar.
Yok elimden tutan vefalı bir yar.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




.Mükemmel bir şiir olmuş, okumaktan büyük bir haz aldım. İlhamınız bol kaleminiz daim olsun.
Mahmut Bey,Çok hüzünlüydü..Sanırım hepimiz bu duyguları yaşayacağız..Aranıp sorulmayı ve dostlukları paylaşımları yitirmemek ümidi içimizde hep olmalı..Bende karamsar şiirler yazıyorum ama yüreklerde ümit ve hayata tutunma olur..Ümidiniz hep var olsun....Harikaydı..Çok duygulandım..Yüreğinize sağlık..Kutlarım ..saygılar..10p+ant
Bu şiir ile ilgili 12 tane yorum bulunmakta