Sönmez bu yangın Şiiri - Hasan Birinci

Karanlık çökünce sessiz odama,
Adın yankılanır garip ruhumda.
Bir ateş düşürdün gönül damıma,
Sönmez bu yangınlar nefes oldukça.

Hayalin giderse kararır dünyam,
Cennetim sen varsan, sensizken yaram.
Senden ayrı düşmek en ağır cezam,
Sensiz bu hayatı yaşatmam asla.

Toprağın su bekler çatlak dudağı,
Sana susuz gönlüm, aşkın durağı.
Söndürür mü vuslat yanan ocağı?
Hasretin içimde derin bir sevda.

Mecnun’suz çöllerin ne anlamı var?
Leyla’sız zindanmış geniş dünyalar.
Yalnız seninle son bulur bu efkâr,
Ey vuslat bağına açılan bahar.