Sönmeyin Emi Şiiri - Kasım Kobakçı

Bir parlak ışıktan söz edip dururlar, bir parlak ışıktan.
Meydanın bağrında ve ıssız.
Sözlerine şahit oldum da bilmeden, meğer benmişim o kamaştıran.
Niçin beni söylüyorlar ki sürekli, niçin karartıyorlar beni niçin?
Kendime bir yurt kurmuştum kendi özümde, çok derin bir kuyu açmıştım, binlerce pırıltı biriktirmiştim.
Ne yapmamı umuyorsunuz, ne yapmalı bilemedim.
Mutlak lüzum varsa ikrara, evet o yalbırtı benim.
Hüzmelerimdir kuşlarım, kuşlarımdır hüzmelerim.
Bakmaktan bıkmışsınız, kanatlarına perdeler germişsiniz,
Ah ne keskin şey bunlar diyordu biri.
Sevgi verseniz sevgi yerdi her biri.
Nur damlardı gagalarından, nur akardı şarıl şarıl,
Yaldız yaldız da yanardı her birinin tüyleri.
Yıldız atsanız yıldız saçardı her biri.
Baksanız tatlı tatlı doğarlardı yüzünüze öyle.
Sakin sakin doğarlardı.
*
Evet o yalbırtı benim,
Kimse geçmez yanımdan, rahatsızlık veriyormuş kuşlarımın feri.
Gözlerinde bir korku...
Aman yaksınlar sizi,
Çok fazla parlıyormuş her birinin de haresi,
Yıldız atsaydınız sönük kalırdı her birinin de haresi.
Mesela Süreyya.
*
Avare uçuyormuş kuşlarım boşlukta, devir ediyorlarmış şurada burada.
Bir duvar dibinde toplanıp, keskin gözlerle süzüyorlarmış sizleri.
Göz atıyormuş kimisi gelip geçene,
Hevesli hevesli parlıyormuş kimisi,
Kimi ardınıza düşüyormuş dar yokuşta,
Güya omuzlarınıza konuyorlarmış, değim değim değinip teninize.
Keyfinizi kaçırıyorlarmış öyle mi?
Aman görsünler sizi,
Tüylerini okşayın da görsünler sizi,
Damlara çıkarın, sırtlarını sıvayın,
Önlerine yemler dökün de görsünler sizi.
*
Görürler o zaman, hem de öyle bir görürler ki.
*
Evet o benim,
O yalbırtı benim içim.
Ağzıma kadar doldu taştı gizlerim,
Sıra sıra dizildim şuraya, kuşlarla dolu kafeslerim.
Teleklerinden sızıyor her birinin de rengi, hem de ne biçim.
Görmek isteyen pek de güzel görüyor,
Ruhunuz her rengi seçebiliyorsa eğer, vallahi şavk gibi de parlıyorlar.
*
Bir gün söndürürse bu ışığı kim bilir ne zaman,
Kim bilir ne yapar, nerelere uçar kuşlarım o zaman?
Âşıklar sever şu'leleri, belki alırlar evlerine,
Belki canları gibi de bakarlar.
Âşıklar bilir şu'lelerin kıymetini.
Hüzmelerim size emanet âşıklar.
Siz bakın yeter, onlar görüyorlar zaten sizi.
İyi bakın hüzmelerime.
İyi bakın, sönmeyin emi.