9 Haziran 1963 Razgrad/BULGARİSTAN
Bir parlak ışıktan söz edip dururlar, bir parlak ışıktan.
Meydanın bağrında ve ıssız.
Sözlerine şahit oldum da bilmeden, meğer benmişim o kamaştıran.
Niçin beni söylüyorlar ki sürekli, niçin karartıyorlar beni niçin?
Kendime bir yurt kurmuştum kendi özümde, çok derin bir kuyu açmıştım, binlerce pırıltı biriktirmiştim.
Ne yapmamı umuyorsunuz, ne yapmalı bilemedim.
Mutlak lüzum varsa ikrara, evet o yalbırtı benim.
beni koyup koyup gitme
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun
Devamını Oku
ne olursun
durduğun yerde dur
kendini martılarla bir tutma
senin kanatların yok
düşersin yorulursun




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta