Ne sanmalar ne yanmalar
Can yakan ziyan oluşlar
İnsanın öğrendikleri
Kitaplardan değil
Kalbinin kiriklarindan
Oluşan duvarlar
Bitmiş herşeyin başında
Dizgin tutmaktan
Ellerim nasırda...
Korkudan özgürlüğü
Erteleyen biriyim
Öğret bana gitmeyi
Yaşadıklarımız içimizde
Kimi öykü olur kimi roman
Kimiside şiire dönüşür
Kimisi bir iç çekişe...
Yazmak da biraz budur işte...
Biraz acı..Biraz sevinç...
İnsanın zihni garip bir güverte...
Bir odaya değil...
Kapanıyor kendi içine...
Kimse anlamasin diye değil...
Kimse Daha fazla incitmesin diye...
Kendi ruhunun kıyısında..
Sana bu satırları ruhumla dokuyarak yazıyorum.
Biz henüz harflere dökülmemiş
Bu yeryüzü sürgünü başlamamışken
Yüreğim çekildi inzivaya
Cümleler kan kaybında
Ne ikilemde kaldım
Sen neyi göze alıp çıktın yola
Neyi feda edebilirsin bu sevda uğruna...
Namütenahi bir arayışta mı geldin bana
Yoksa ilelebet kalır mısın solumda...
Kitapların arasında kuruturum goncaları
“Yok” dersen söküp atarım tüm anıları
Kalmadı…
Ölen de can,
Kırılan da dermân.
Duyguya, düşünceye,
Efsunkâr âhûya;
Bu irfan tarlasında
Gün aşık olmuş geceye
Öyle uzaktan sessizce
Yakamoz düşmüş denize
İnsan da böyle....
Söyleyemediğini bırakıyor
Başka yerlere ..
Biz dize sözcük daha
Dolduracağım...
Sevgi dolu düşlerimin arasına...
Gölgemide alıp yanima
tek istediğim
Kimsenin beni tanımadığı
Keşke...
Kaçırılmış fırsatların...
Bastırılmış duygularin...
Harcanmış hayatların..
Boşa yaşanmış ya da
Hakkıyla yaşanmamış yılların...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!