İnsan Zihni Şiiri - Songül Eğriöz

İnsanın zihni garip bir güverte...
Bir odaya değil...
Kapanıyor kendi içine...
Kimse anlamasin diye değil...
Kimse Daha fazla incitmesin diye...
Kendi ruhunun kıyısında..
Oturuyor sessizce...
İnsan dünyaya geldiğinde
Konuşmayı bilmez...
Ama hisseder..
Bir bakışın sıcaklığını
Bir sesin sevgisini
Bir suskunluğun ağırlığını
Sözcüklerle tanışmadan
Öğrenir güvenmeyi....
İlk sözcük burada yazıldı
Kağıda değil yüreğe...
O görünmez sözlüğe....
İlmek ilmek işlendi belleğe
O yüzden bazen çekilir köşesine...
Oradan gelen seslerle
Muhabbet etmeye ...
Öz'ün gölgesinde...