Ağaç yapraklarını dökmek istemiyordu.
Ona bile zor gelmişti ayrılık.
Hiç solmayacak gibi yemyeşil yaprakları,
Sararıp soldu ve bu bir sonun başlangıcı oldu.
Gün geçtikçe birer birer döküldü yapraklar.
Bu ayrılığın en büyük suçlusuydu rüzgar.
İstanbul bana hep seni hatırlatıyor.
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi
Devamını Oku
Çünkü onun gözleri de en az seninki kadar yeşil.
Hala, gülümseyen bir lale gibi
bana sürgününü gönderiyorsun
dört yanı çevrili bir kale gibi




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta