"son Veda" Şiiri - Zeynep Koçar

"SON VEDA"
Bir sabah uyandım sessizlik vardı her yerde
Rüzgâr bile vazgeçmişti yapraklarını savurmaktan
Ve ben,alışık olduğum tüm seslerden yoksun
Sadece hatıraların ağırlığıyla duruyordum

Sokaklar boştu,evler sessiz
Ama gözlerim her köşede seni aradı
O eski kahkahaların,o bakışların
Ve usulca düşen bir kelimenin özlemini çeker oldum

Zaman durdu sanki
Her saat bir taş gibi ağır
Ben her adımda geçmişe düşerek
Kendi gölgemde konuşuyorum sessizce

Bir mektup buldum rüzgârın arasında
Kağıdı elime alırken titredi ellerim
İçimi çeke çeke okudum her kelimesini
Sanki sen o anda yanı başımda konuşuyordun

"Gittiğim yer uzak
Ama unutulmayacak kadar yakın
Seninle yaşadığım her an
Bir hayatın tamamı kadar değerliydi"

Oysa,gözlerim doldu
Bir damla bile düşmedi toprağa
Çünkü bilirim, bazı vedalar sessizlikte yaşanır
Ve bazı kayıplar, sadece hatırlanarak var olur

Geriye sadece bir iz kaldı
Kalbimde senin sesin
Her nefeste seninle geçen zamanın yankısı
Kim bilir bir gün belki yollar kesişir yeniden

Ama o güne kadar
Ben seni kalbimde hep hissedeceğim
Her solukta hatırlayacağım
"Son veda, sadece başlangıcın diğer adı kalacak"

27.08.2025