Son Sukut Şiiri - Emrullah Çelik

Bitti artık devr-i söz, sustu gönlüm nâgihân
Bir nefeslik cümle imiş sandığım her kâinât
Kaldı geriye tek hakikat: sükût-u bî-nişân
Silindi ismim, cismim, gölgem ve her nişân

Ne bir nida yükselir, ne dâr kalır, ne meydan
Aşk da indi derinliğe, külden arta yok figân
Ben dediğim perde kalktı, çöktü içime zamân
Bir son gibi çözüldü her başlangıç, her imtihan

Hiçliğin eşiğinde son adımı attım ben
Bir gölgeydim, erdim nura, gölge kaldı zâten
Varlık denen masal sustu, düştü perde ansızın
Ne arayan kaldı artık ne bulunan, ne sen

Sükût indi göğsüme bir son mühür gibi ağır
Kapandı her kapı, söndü en son titrek kıvılcım
Benliğimden arta kalan son nefes de oldu sır
Ve o sır da sustu kaldı yalnız ezelî Huzur