Son Sözüm, Sonsuzum Şiiri - Ertan Hurmanlı

Ekmek kuyruklarında bekleyen yoksul umutlar gibi
Bayatlamış bir sevdayı aç biilaç ısıtıp yiyoruz

Vuslat,
"Aşk" diyor manşette;
"Bulunmamak üzere kayboldu"

​Siyah beyaz bir filmin kesilmiş
En renkli karesiyiz
Yönetmen makaslamış;
sansüre takılmış sevişmemiz

Suçumuz büyük, sevgimiz kaçak
Yağmur ağlıyor, gözyaşımda siliniyorsun
Umuda ıslanarak...

Gözlerin diyorum, gözlerin...
İki serseri mayın
Batmayı göze aldığım
Sonum, sonsuzum
Üşüyen liman...
...

Zaman kanıyor ceketimin sol cebinden
Taşıyor Sokaklar-a,
Adını sayıklıyor
Seni düşünmek diyorum,
anı düşürmek;
Ağzı bozuk bir sokağı, şiire çevirmek gibi

Seni düşünmek, düşürmeden düşten,
geceden, göğün sol iç cebinden...
Bir ekmek kırıntısında seni bulmak gibi
Acımsı tadında,
aç biilaç, yutkunamadan...

Bozuk paralar gibi harcıyoruz günleri

Ve gözlerin,
Son-suz kere gözlerin...
İdam sehpasında
Sallanmayı göze aldığım
İlmek boynumda, nefesim dar;
Ağlayan sokaklar
Son sözüm, sonsuzum...
Bittiğim okyanus,
Battığım liman

...