Son menzil... Şiiri - Muhsin Yener

Bu çağda duygusallık,
eskimiş bir hatıra gibi görülüyor;
kalblerin sesi susturulmuş,
vicdan, gürültüler arasında kaybolmuştur.

İnsanlar yüzlerine maske takar,
ruhsuz aynalarda kendini arar.
Bir cüzdanın kalınlığı kadar değer biçilir insana,
bir yüreğin derinliği ise sorulmaz bile.

Hissetmeyenler çoğaldı;
acıya yabancı,
utana bilmenin fazilet olduğunu unutmuş.
Taşlaşmış kalplerin arasında
merhamet bir sürgün gibi dolaşır.

Eğer ki sen bir sızı duyuyorsan içinde,
eğer yanlış karşısında yüzün kızarıyorsa,
bil ki sen bu dünyanın ölçüsüne sığmıyorsun.

Belki de sen insan kalabilmenin son
menzilisin.
Muhsin yener