Son Kez Aynı Sokaklar Şiiri - Seyrani Göl

Bu akşam aynı sokaklardan
son kez geçtim.
Adımlarım bilerek yavaştı,
sanki kaldırım taşlarına
veda etmeyi öğreniyordum.

Her köşe başında
bir zaman büküldü içimde.
Bir duvarın gölgesinde
gençliğimiz duruyordu hâlâ.

Sokak lambaları birer
sararmış mektup gibiydi.
Işıkları yorgun,
cümleleri yarım.
Ben o ışıkların altında
adını içimden geçirdim.

Ses etmedim.
Çünkü bazı sırlar
yüksek söylenince
ağırlığını yitirir.

Bir pencere aralığında
kendi gölgemi gördüm.
Ne sana benziyordu
ne de eski bana.
Aşk insanı ikiye bölmez bazen;
yavaşça eksiltir.

Bir zamanlar kalbim
bu sokaklarda koşardı.
Şimdi yürümek bile
bir vedanın provasına benziyor.

Rüzgâr yüzüme çarptı.
Ayrılık gibi soğuktu.
Ama senden değil,
benden yana esiyordu artık.
Bazı aşklar bitmez,
yalnızca mekân değiştirir.
Sokaktan çıkar,
insanın içine taşınır.

Ben seni
bu kaldırımda bırakmadım.
Ama artık burada aramayacağım.
Bu,
unutmak değil.
Bu,
aynı sokaklardan
son kez geçip
aşkı içimde mühürlemektir.

Ve şimdi
arkama bakmadan yürüyorum.
Çünkü bazı vedalar
gözle değil,
omuzla taşınır.
S.GÖL