Son Kez
Son kez adını fısıldadım geceye,
Yıldızlar sustu, ay gözlerini kaçırdı.
Sanki bütün gökyüzü biliyordu,
Bu vedanın geri dönüşü olmayacağını.
Bir zamanlar ellerini tutan ellerim,
Şimdi yalnızlığın soğuk yüzüne dokunuyor.
Bir zamanlar gözlerinde bulduğum hayat,
Şimdi anılar arasında kaybolup gidiyor.
Sana hiç kızamadım;
Gidişine, susuşuna, beni unutup gidişine...
Çünkü insan en çok sevdiğine kıyamıyor.
Ve ben seni,
Kendimden bile çok sevmiştim.
Hatırlıyor musun?
Bir ömür süreceğini sandığımız hayallerimiz vardı.
Küçücük mutlulukları büyütür,
Koskoca dünyaya meydan okurduk.
Şimdi o hayallerin yerinde
Sessiz bir enkaz duruyor.
Bazen bir şarkının sözlerinde çıkıyorsun karşıma,
Bazen eski bir fotoğrafın solgun köşesinde.
Bazen de sebepsizce dolan gözlerimde...
Ne yaparsam yapayım,
Senden kalan izleri silemiyorum.
İnsan sevdiğini unutamıyormuş meğer.
Yıllar geçse de, mevsimler değişse de,
Kalbin bir köşesinde hep aynı isim yaşıyor.
Kimse görmüyor belki,
Ama insan her gece biraz daha eksiliyor.
Şimdi senden geriye
Bir avuç anı, birkaç fotoğraf
Ve söyleyemediğim yüzlerce cümle kaldı.
En çok da yarım kalan vedamız...
Eğer bir gün yolun bu satırlara düşerse,
Bil ki seni kötü hatırlamadım.
Bil ki ardından nefret büyütmedim.
İçimde taşıdığım sevgiyi
Sessizce zamana emanet ettim.
Ve bugün,
Kalbimin en derin yerinden son kez sesleniyorum sana:
Mutlu ol...
Çünkü ben seni kaybettim,
Ama seni sevmekten hiç vazgeçmedim.
Ve bazı aşklar vardır;
Kavuşamaz, tamamlanamaz, unutulamaz...
Sadece insanın içinde bir ömür yaşar.
Sen de benim içimde,
Ömrümün sonuna kadar yaşayacaksın.
Kayıt Tarihi : 7.06.2026 23:41:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Şiirin Hikâyesi "Son Kez", bir vedanın ardından kalpte yaşamaya devam eden sevginin şiiridir. Bu eser, kavuşamayan iki insanın hikâyesinden çok, geride kalan kişinin iç dünyasında yaşadığı sessiz fırtınaları anlatmaktadır. Bazen insanlar hayatımıza beklenmedik bir anda girer ve varlıklarıyla dünyamızı değiştirirler. Onlarla kurduğumuz hayaller, paylaştığımız anılar ve geleceğe dair umutlarımız zamanla hayatımızın en değerli parçalarına dönüşür. Ancak her sevda mutlu sonla bitmez. Kimi zaman yollar ayrılır, sözler yarım kalır ve geriye yalnızca anılar kalır. Bu şiirde anlatılan kişi, sevdiği insanı kaybetmiş olsa da ona duyduğu sevgiyi kaybetmemiştir. Aradan geçen zamana rağmen hatıralarını kalbinde taşımaya devam eder. Bir şarkıda, bir fotoğrafta ya da gecenin sessizliğinde geçmiş yeniden karşısına çıkar. Çünkü bazı insanlar gider, fakat bıraktıkları izler kalpte yaşamaya devam eder. "Son Kez", aslında bir veda şiiri gibi görünse de içinde kırgınlıktan çok sevgi barındırır. Şair, sevdiği kişiye son sözlerini söylerken nefretle değil, iyi dileklerle seslenir. Çünkü gerçek sevgi, bazen yanında tutmak değil, uzaklarda olsa bile mutlu olmasını isteyebilmektir. Bu eser; özlemin, yarım kalan hayallerin ve zamana rağmen unutulmayan duyguların bir yansımasıdır. Kalbinde geçmişten bir iz taşıyan, bir vedanın ardından sessizce yaşamaya devam eden herkes bu şiirde kendinden bir parça bulacaktır.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!