Son Kadeh Şiiri - Ersin Eray Özgel

Ateşin yandığı yerde, kül olurmuş güller
Savrulurmuş rüzgarda, bilinmezmiş dertler
Gönlüm bir harabe, yıkılmış yıllar
bu yurdu kendi elleriyle yıkan ben değil miyim?

Yıldızlar küsmüş, ay yüzünü dönmüş
Göğsümdeki şafak, bir daha sönmüş
Her umut çiçeği, henüz açmadan ölmüş
Bu kaderi kendi elleriyle yazan ben değil miyim?

Yokuşun başında, bir ben kalmışım
Ne bir yoldaşım var, ne bir adım atmışım
Aynada bir yabancı, adını unutmuşum
Oysa ben o yabancının kendisi değil miyim?

Bahar gelmiş, kuşlar yuva kurmuş
Benim kalbimde bir kış, nehirler donmuş
Her tomurcuk bir hüsranla solmuş
Bu hüzün bahçesini sulayan ben değil miyim?

Bir şiir yazdım, kendime değil, zamana
"Dur" dedim, oysa bir rüzgar eser boşluğa
Savrulur gider, bir daha gelmez yanıma
Bu fırtınanın yorgunu ben değil miyim?