Bir insan, salkım saçak bir inanmakla duruyor orada.
Yüzünde o telaşlı, o ipince çocuk hevesi;
Getirip sığdırıyor aranızdaki o dipsiz boşluğa
İçindeki o uzak yazın bütün pencerelerini.
Sonra sen bakıyorsun ona, göksüz ve kurak,
Dudaklarından kaskatı bir kar yağıyor o güne:
Utandırıyorsun onu, eksiliyor hevesi.
Biliyorum ayıp ve mânasız
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki
Devamını Oku
Ama peşlerinden gidiyorum
Gezmeye çıktıkları vakit
Ana kız.
Utanır da belki




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta