Bir Perşembe Sabahı

Kollarımı denize açtım bir perşembe sabahı
Dalgaların sesine daldım bir dalgıç gibi
Denizin derin düşüncesinden çıktığımda saat öğlen iki
Yapmış mıydım en korkunç günahı

Saat öğleden sonra dört günlerden cuma
Kaldırdı tabutumu dört arkadaş
Gezdirdiler beni sokak aralarında
Son durakta indirdiler yavaş yavaş

Kimse inanamıyordu gördüğüne
Bırakamıyordu anam beyaz kefeni
Ağlıyordu ahali,
Bu gerçek miydi

İlk önce serin bir toprak geldi göğsüme
Sırayla kürek salladı sevdiklerim
Kararıyordu üstümde duran gökyüzü 
Daha öğlen saati değil miydi 

Bir ışık ararken daha çok gömüldüm karanlığa 
Yakın olmak isterken gitmiştim en uzağa 
Mefkud olmak yetmemişti anlamıştım sonunda
Artık karanlıklar çıkmaz aydınlığa