Söner diye üfleyip durma hayat; ben daha da çok alev alıyorum.
İnsan, her bir hücresinde hisseder mi acıyı?
Acının, bedenimde gezinen çıplak parmak uçlarını hissediyorum.
Bu defa “son” dediğim kaçıncı yanılgı?
Oysa hayatı çok iyi tanımıştım ben;
Hayat, kocaman bir kuyuydu; ne dibini bulabildim ne de içini görebildim.
İnsan, eksile eksile öğrenirmiş hayatı, eksik yanlarımdan yazıyorum.
Ben senin en çok sesini sevdim
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim
Devamını Oku
Buğulu çoğu zaman, taze bir ekmek gibi
Önce aşka çağıran, sonra dinlendiren
Bana her zaman dost, her zaman sevgili
Ben senin en çok ellerini sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta