Söner diye üfleyip durma hayat; ben daha da çok alev alıyorum.
İnsan, her bir hücresinde hisseder mi acıyı?
Acının, bedenimde gezinen çıplak parmak uçlarını hissediyorum.
Bu defa “son” dediğim kaçıncı yanılgı?
Oysa hayatı çok iyi tanımıştım ben;
Hayat, kocaman bir kuyuydu; ne dibini bulabildim ne de içini görebildim.
İnsan, eksile eksile öğrenirmiş hayatı, eksik yanlarımdan yazıyorum.
İzin ver hey ağam ben de gideyim
Ah çekip de arkam sıra ağlar var
Bakarım bakarım sılam görünmez
Aramızda yıkılası dağlar var
Coşkun sular gibi akıp durulma
Devamını Oku
Ah çekip de arkam sıra ağlar var
Bakarım bakarım sılam görünmez
Aramızda yıkılası dağlar var
Coşkun sular gibi akıp durulma




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta