Son Dalın Hikayesi Şiiri - Güven Tekin

Son Dalın Hikayesi
​Son bir çırpınışla tutundum uzattığın o dala,
Tam uçurumun en ıssız, en derin kenarında.
Eğer bir gün yorulur da bırakırsan o dalı,
Paramparça dağılırım bu hayatın kucağında.

​Sıkıca tutunduğum bu dal, benim son umudum,
Kırarsan eğer, yokluğun karanlığında boğulurum.
Ben gittikten sonra ağlamanın bir manası kalmaz,
Ya şimdi tut ellerimi, ya da bırak olduğum gibi durayım.

​Eğer yarı yolda bırakacaksan beni sonunda,
Hiç çıkmayalım bu yolun meçhul yokuşuna.
Varlığın can suyuysa, yokluğun zehir bana,
Gölgeni çekip de bırakma beni bu kışın ortasına.

​Ben bütün köprüleri yaktım da geldim kapına,
Başka bir liman, başka bir yol yok artık ardımda.
Eğer sende fırtına varsa, sığınmam rüzgârına,
Yıkılacaksa bu dünya, yıkılsın tek bir bakışınla.

​Dost diye bildiklerim vurdu da yıkılmadım ben,
Gözümdeki yaşı silen elin, itmesin beni derinden.
Bu yürek bir kez güvendi, vazgeçmez artık sözünden,
Yeter ki bir şüphe düşmesin o sevda denizinden.

​Umut dediğin ince bir ip, koparsa bağlanmaz,
Gönül bir kez kırıldı mı, bir daha iflah olmaz.
Sonradan gelen pişmanlık, gideni geri getirmez,
Aşk dediğin dürüstlüktür, yalanla ömür sürmez.

​Şimdi karar senin; ya bahar ol ya da kar boran,
Ya merhem ol yarama, ya da ol beni vuran.
Ama sakın unutma, bu uçurumun ucunda duran;
Senin bir sözünle yaşar, bir sözünle olur talan.