Son Anda Gel Şiiri - Sadık Kocabaş

Son Anda Gel

Uzaktan uzağa titreyen o ses,
İnan ki aldığım en derin nefes.
Gönül bu dünyada istemez kafes,
Beni yalnız koyma, son anda gel.

Bir kokun yayılır odama sessiz,
Bu şehir yorulur, kalır nefessiz.
Bırakma sen beni darda çaresiz,
Tüketme dermanı, son anda gel.

Geceler uzuyor, adın bölünür,
Sokaklar boyunca sana dönülür.
Bir hayal kurulur, gerçek görülür,
Alevler sarmadan son anda gel.

Ne gidiş öğrettin ne kalış bildin,
Gözümde yaş oldun, içime sindin.
Kalemsiz Şair'im, özümden geçtim,
Ecelim beklemez, son anda gel.