Sökülmüş Dikiş Şiiri - Demet Ustacı

Bir deli kumral oynuyor içimle
Serseme çevirdi,
Karıştırdı ne varsa...
Ne yana baksam gözümü bir gülüş boyuyor
Ela bir ocak kavuruyor yetişkinliğimi
Varıyorum sonunda, hep aynı pencere önü...
Sokağın bugünü, ölmüş...
Doğmuş kara çizginin güneşleri
Sıra sıra
Yaslanıyorum, heybetli bir tanesine
Bir vızıltı ilişiyor bakışlarıma
Güneşlerden birinin gözüne dayanıyor
O da benim gibi
Aynı yalnızlık...
Çekiyor ılık ılık gözünden güneşi
O anda alıyor bakışlarımı yanan bir perde
Cebimdeki elim bilmiyor
Oynuyor habire, sökülmüş dikiş
Parmak aralarından ela dumanı çekiyor biri
İçine içine
Perdeyi içer gibi
Kendini tüketiyor gece.

Demet Ustacı 06.04.2026