Koza Şiiri - Demet Ustacı

Krem rengi dağda bir nazlı koza varmış
İçinde sır, dışı yaldız kaplanmış
Altın suyuna batırıp çıkarmışlar da
“Ben açılmam” demiş bu fani dünyaya
İpliğinin ucunu bulmuş, makaraya sarmışlar
Dünyaya dolamışlar, kıramamışlar inadını
İçinden boğuk bir ses gelmiş, hafif meraklı
“Kaç kişi var orada? Soğuk mu havalar?”
"Biz tüm aleme yayıldık, bekleriz kozayı
Nazende olsan da, varmalısın dışarı!"
Kurumuş iplikler, yapışmış birbirine
Kozayı açarmış ancak, ince çatlaklar
Ses kesilmiş, koza sallana durmuş aniden
Belli kendini zorluyor, çatlamaya çalışıyor
Var güçleriyle açmışlar üzerinde yarıklar
Koza aniden atı vermiş dışarı ılık ışıklar
Gözler meraktan açık, kısık da ışıktan
Kozadan çıkan, hepsinden de telaşlı
Bakakalmışlar karşılıklı, akraba uzaktan sanki
Pek de fark yokmuş aynıymış silüetleri
Ama çıkanın bakışı eritiyormuş yürekleri
Oluk gibi yol açmışlar ona, içinden geçsin diye
Çıkan, ayak atmış oluğa, ısınmış birden teni
"Soğuk değilmiş, hatta sıcakmış alem,
Zaman mı afaziydi, beklemek mi gereksizdi?
Belki de ikisi birden!"

Demet Ustacı 24.03.2026