Sokaklar Şiiri - Züleyha Aktaş

SOKAKLAR

​Sokaktayım, kimsesiz bir sokak ortasında;
Yürüyorum, arkama bakmadan yürüyorum.
Yolumun karanlığa saplanan noktasında,
Sanki beni bekleyen bir hayal görüyorum.

​Kara gökler kül rengi bulutlarla kapanık;
Evlerin bacasını kolluyor yıldırımlar.
İn cin uykuda, yalnız iki yoldaş uyanık;
Biri benim, biri de serseri sokaklar.

​İçimde damla damla bir korku birikiyor;
Sanıyorum, her sokak başını kesmiş devler...
Üstüme camlarını, hep simsiyah, dikiyor;
Gözüne mil çekilmiş bir âmâ gibi evler.

​Sokaklar, çilekeş yalnızların annesi;
Sokaklar, içimizde can bulandır.
Sokaklar, duyulur, ses kesilince sesi;
Sokaklar, içimizde kıvrılan bir lisandır.

​Bana düşmez huzur bulmak, ipekten bir kucakta;
Ben bu sonsuz yolların sabırla doğurduğu!
Aman, sabah olmasın, bu karanlık sokakta;
Bu karanlık sokakta bitmesin yolculuğum!

​Ben gideyim, yol gitsin, ben gideyim, yol gitsin;
İki yanımdan aksın, bir sel gibi fenerler.
Vursun nabzım taşlara, tüm kâinat işitsin;
Yolumun zafer tâkı, gölgeden taş kemerler.

​Başını bir gayeye satmış bir kahraman gibi,
Etinle, kemiğinle, sokakların malısın!
Kurulup şiltesine bir tahtaravan gibi,
Sonsuz mesafelerin üstünden aşmalısın!

​Zamanın ağlarından, sıyrıldığından beri,
Erimiş ruhlarınız bir derdin potasında.
Senin gölgeni içmiş, onun gözbebekleri;
Onun taşı erimiş, senin kafatasında.

​İkinizin de ne eş, ne arkadaşınız var;
Sükût gibi münzevî, çığlık gibi hürsünüz.
Dünyada taşınacak bir kuru başınız var;
Onu da, hangi diyar olsa götürürsünüz.

​Yağız atlı süvari, koştur, atını, koştur!
Sonunda kabre çıkar bu yolun kıvrımları.
Ne sokaklar kadar seni anlayan olur...
Ne senin anladığın kadar, sokakları...

​Bir nurdan hayaldir ki, sokaklarda bu gece,
Vecd içinde başı dik, hayalini sürükler.
Ruhuna bir kez olsun, değerse o bilmece;
Müjdeler fısıldanır, dağılır tüm yükler.

​Ondan bir temas gibi rüzgâr beni bürür de,
Tutmak, tutmak isterim, onu göğsüme alıp.
Bir türlü yetişemem, fecre kadar yürür de,
Heyhat, o bir ince ruh, bense etten bir kalıp.

​Arkamdan bir kahkaha duysam yaralanırım;
Onu bir başkasına râm oluyor sanırım,
Görsem pencerelerde sönen o son çerağı.

​Varsın, bugün bir elem, duymasın gözyaşımdan;
Bana rahat bir döşek serince yerin altı,
Bilirim, kalkmayacak, bir yâr gibi başımdan...

​Nûrferah / Züleyha AKTAŞ
Tarih : 03.07.2024 -- Saat: 21:57