Ufacık bir ateşin sulu akar gözleri,
Kan gölüne boşalır yağmurdan külleri
Kimse hesap soramaz hep korkaktır bakışlar
Yılların cesareti zehir yapmış dilleri
Kemikler sığmıyorsa beden bırakıp gitsin
Kısa gelen yorganı şimdi ayak ne etsin
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta