Soğuk Duvar Şiiri - Araf Çeto

SOĞUK DUVAR

Tek niyetim, tek amacım
Görmekti seni.
Gelmek için sana,
Ayaklarım motor gibi sabırsız,
Her adımda lokomotif gibi işliyordu kalbim.
Açılmak istiyordum sana;
Yanında soluk almak,
Seninle olmak,
Mutlu ediyordu ikimizi.
Araya mesafe girer girmez,
İçimde hissettiğim o kutlu bağlılığı
Ve sana olan sevgimi,
Diyarbekir'den mektuplar uçurarak anlatıyordum.
Aklım da kalbim de senindi.
Ardından senin mektubun gelirdi;
Yüzlerce kez okurdum.
Satırların her hecesinde,
Gelecekle ilgili hayaller kurardım.
Ama burada zor bir yaşam vardı...
Gözaltılar,
İşkenceler,
Faili meçhuller yaşanırken;
Yarın ne olacağı bilinmeyen,
Kahpe bir hayatın içinde,
Gelecekle ilgili sana pembe hayaller kuramıyordum.
Çünkü senin bir damla gözyaşın,
Beni üzer, beni yıkardı.
Üzüntülerle, kaygılarla dolu bir hayat
Sunamazdım sana.
Sen de artık,
Yavaş yavaş kopuyordun benden.
Yine de "Çıkmayan candan umut kesilmez," düşüncesiyle
Geliyordum yanına ve sen soğuktun...
Aklın başkasında gibiydi.
Yanımdayken bile bakıştığın biriyle,
Sonradan konuştuğunu öğrendim.
Nasıl dağlandı yüreğim, nasıl!
Artık beni sevmiyordun;
Anladım ki eski günlerin hatırına duruyordun yanımda.
Yıkıldı dünyam,
Yandı içim alev alev...
Büsbütün sarsılmıştım.
İşte bu reddediliş,
Bu soğuk duvar,
Sarstı beni ta temelinden, ta yüreğimden!
Sonra seni unutturacak eylemlere yöneldim,
Aklıma düşmeyesin diye;
Fakat nafile...
İçimde sönmeyen, derin bir yara olarak kaldın.
Kimi sevdiysem,
Sende duyduğum o fırtınayı bulamadım.
Mutluluğum,
Sevincim,
Heyecanım...
Hepsi seninle söndü,
Hepsi seninle kül oldu!
Seni çok iyi tanıyordum;
Kaybettiğin o neşeyi ve çocuksu heyecanı,
Sana her adımda geri hissettirebilirdim.
Bu fırsatı vermek yerine,
Sen peki ne ediyordun?
Alıyordum haberini;
Hep birileri oldu yanında,
Sanki bana nispet yapar gibi...
Tebrik ederim,
Devasa bir yalnızlık diktin karşıma!

Şiir: Araf