Soğuk Cam Şiiri - Kasım Kobakçı

Sis çöker ansızın soğuk elmasa,
Zalim ayaz vurur yırtık libasa,
Adımları atsam da tutar tasa,
Çantamda inleyen zilli pederim,
Bilirim omzumda biter kederim.
*
Çöllere kırlara baktım uzaktan,
Zeus'a darıldım kaçtım tuzaktan,
Kaçındım o derin dipsiz bataktan,
Ruhumu usta cerraha sunmadım,
Sağır rahibin zihnini yormadım.
*
Kaslarım yoruldu acıdan durmaz,
Sokrates konuşur kimseyi kırmaz,
Buzdur terlerim söylerim hiç sormaz,
Aralıksız şurup yutup tıkandım,
Zeynep'i düşleyip köşede yandım.
*
Ulu Fatma hatun beş bacı dursa,
Söz verdiğim gömlek söküktür oysa,
İsyan çekerim zamanı kim sorsa,
Evrenin boğazında yol keserim,
Tesla doğsa o beşiğe geçerim.
*
Rüzgar yavaş eser o çorak dağa,
Ozanın telleri değdi bu bağa,
Gölgeler aşıp düştüm bir tuzağa,
Paltomda öten o kuşu sayarım,
Heykelleri dizlerime koyarım.
*
Ovalara çöllere bakar gözüm,
Hera'ya darılır tükenir sözüm,
Ayrıldım vücuttan kalmadı özüm,
Şahsımı yüce tabibe sormadım,
O kör alimi de tutup yormadım.
*
Liflerim ucunda bir acı başlar,
Platon yoldaşımı da ışık dışlar,
Zehirdir gülmek fısıldasa kuşlar,
Devamlı şarap yutarak bayıldım,
Ayşe'yi düşleyip nura uyandım.
*
Ulu Veli hasta dört koca alim,
Söz verdiğim ağ söküktür be zalim,
İsyan çekerim zamana yok halim,
Evrenin köşesinden ot biçerim,
Nevton doğsa o beşiğe geçerim.
*
Boran esse birden ıssız Muğla'ya,
Kızın kirpikleri batar doğaya,
Geceyi yırtıp koştum kör ağaya,
Paltomda inlerken sesi amcamın,
Bilirim kahrını o soğuk camın.