Soğudum Şiiri - Aydın Ahmet

Sizin olsun ipek yüklü kervanlar
Şu dünyanın her şeyinden soğudum
Ölecekmiş meğer bütün doğanlar
Şu dünyanın her şeyinden soğudum

Toprak ayırmış teninden her canı
Ben ağayım, beyim diyenler hani
Hayat acımasız insanlar fani
Şu dünyanın her şeyinden soğudum

Hayat yarışında yorulmadan koş
Sonu mezar taşı, hengameler boş
Ölüm dedikleri ne kadar nahoş
Şu dünyanın her şeyinden soğudum

Kimi heves eder ipek gömleğe
Kimi gayret eder saray almağa
Çare bulan yok burada kalmağa
Şu dünyanın her şeyinden soğudum

Bu fasıla bir ezanla bir salâ
İlla çıplak yatacağız o sala
Gençlik geçti, yaşlılığa beş kala
Şu dünyanın her şeyinden soğudum

Yok olup gitmişken çok ulu devlet
Reha değil bize ne mal, ne evlat
Çözüldü bağlarım eridi halat
Şu dünyanın her şeyinden soğudum

Devrildi ömrümün heybetli dağı
Döküldü yaprağı, talandır bağı
Geçti gençlik denen en güzel çağı
Şu dünyanın her şeyinden soğudum