Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
her iki gerçekçi dostumu tebrik ederim sevgiler saygılar sunarım.
bu gerçek dostluk örneğiyle bizlere ziyafet sunan sayın .sevlay hanım ve sayın arap kurt beyin dostluğunu perçinlemiş ve bir dostluk nişanına şahitlik etmekten gurur duyuyorum .
dostça kalın hoşça kalın ...
sağlıcakla kalın.
****Saçlara düşen aklar insanın olgunluğuna nişanedir yoksa yaşlılık falan sayma harikasın güzel bir şiir okudum yüreğine sağlık kutluyorum tam puan****
Şimdi saçlarında beyazlar varmı bilmiyorum ama mademki çömezlik yıollarının siri dedin beğendik diyelim ol halde. Ancak Arab Kurt beyin şiirindeki derinliğe hayran kaldığımı söylemeden geçemeyeceğim.'Kurtlar ulur pusa teslim zirvemden' Mısraı çok harika buradan onun sayfasına gidiyorum. Selam ve hürmetlerimle
Bekir tolu
Duygularınızı ve kaleminizi kutlarım.
Şu fani dünyada kalan hoş bir seda değil midir?
Varsın saçlar ağarsın, gözler ferini yitirsin.
Bedende güç kalmasın.
Neye yarar. yaşamdan kalan izler ruhta depolanmıştır.
Kaleminiz daim olsun.
Sevgiler.
iyiki acemilik yıllarının şiiri haaa...! tövbe tövbe... ya siz bizimle dalgamı geçiyorsunuz sevilay hanım. Acemi hal buysa usta dediğiniz susturur hepimizi. Neyse canım bu kadarda mütevazı olmanız gerekmez. Anladık sizin kalem kılıçtan keskin. Yüreğine sağlık cano. Hakkaten mükemmel şiir.Arap Kurt'ta işi biliyor. Sayende onuda okumuş olduk yanii. Ama oda çok güğzel. Yiğidi öldür hakkını yeme. Ben müsadenizle çalışacağım. Çok ihtiyacım var. Kimbilir sizler gibi şiir yazabilmek için ne kadar kağıt kalem harcamam lazım. İzninizle.
Saygı ve hürmetle
Adnan Yılmaz
Gün gelip saçlara dolunca aklar
Kalbini sonsuz bir üzüntü kaplar
Canlanir gözünde çektigin dertler
Eskiden bu saçlar siyahti deme
Sadece ağaran saç olsa ne ki sevgili bacım. Yürek ağarıyor, derman ağarıyor, sevdaya olan istekler ağarıyor.
Anlatımı açısından bakıldığında gerçekten de güzel bir şiir.
Paylaşan yüreğin dert görmesin e mi can bacım benim. Yazmaya devam et, her zaman yanında bir omuz bulacaksın.
Selam ve sevgiyle.
ÖMÜR
SEYR-Ü SEFER
BAZEN BİR ŞİİR
KOCA BİR ÖMRE DEĞER
YILLARIN ÇALDIKLARINA İNAT
KONUŞ ŞAİR
Deme demişsiniz amma insan ister istemez diyor.
Tebrikler.Saygıyla.
Sevilaycığım..Bence sen çömez olmadan usta olmuşsun ..Eline, yüreğine, kalemine sağlık şiirin çok güzeldi arkadaşım…Lamia CANAY..
demişler ki
'zengin olsan ne yersin'
cevap vermiş
'soğanın cücüğünü yerim'
ya sen ? deyin ce...
'ee bana bir şey bırakmadın ki' demiş...
ee bu kadar kişi bana bir şey bırakmamışki...
saygılar ablama...
deniz şahinoğlu
Bu şiir ile ilgili 76 tane yorum bulunmakta