Siyahın Beyazı Şiiri - Yakup Günel

Gece karanlıktı,
Çöktü bünyeme usulca.
Doldu içime derin bir karanlık,
Bir sis bulutu çevirir etrafımı.
Soğuk bir ürperti...
Gelir geçer yüreğimden.
Etkisi kalır,
Yıllar geçse bile üzerinden...

Güneş sıcaktı,
Yaktı içimi yavaşça.
Karanlık bir ışık gibi dolar gönlüme,
Karartır içimi.
Köreltir hissizlesmis duygularımı.

Günler kısa, geceler uzundu;
Bitmek bilmeyen düşünceler zihnime doldu.
Her duygu yaşanır geceleri,
Özlemek, en hazin haliyle belirir sanki.
Geceleri...
İnsan her şeyi anlar,
Ay ışığı altında kalınca.
Yıldızların sonsuzluğu basit kalır yanında,
Unutmak istediği her şey gelir aklına o anda.
Bazi şeylerin zamanı alınmalı gündüze,
Ki geceleri üç gram uyku alalım diye.
Belki de biraz ertelenmeli,
İnsani yakıp yıkan olgular.
Az buçuk dinlenebilelim diye.

Zaman uzun, ömür kısaydı;
Lakin insan bunu hiç mi hiç hatırlamadi.
Hiç olmeyecekmis gibi yaşamak...
Ve de hiç yaşamamış gibi ölmek...
Çelişkiler arasında yaşamak bu hayatı,
Zindana çevirmektir en mutlu bir anı.