Siyah Beyaz Şiiri - Halil Kumcu

Kayboldu çocukluğum o uzak şehirlerde,
Eski, siyah beyaz bir fotoğrafın solgun karelerinde...
Yalnızlık, hüzün ve o bitmek bilmeyen keder;
Artık siyah beyaz, kör bir nokta gibi duruyor içimde.

Düşlerim bile siyah beyazdı benim,
Tıpkı o eski, o sessiz siyah beyaz filmlerdeki gibi...
Soldu gitti artık gökkuşağının o yalancı renginde,
Dudaklarda kalan eski sözlerin zehri.

Siyah beyazdı bizim yaşadığımız mutluluk;
Beyaz hayallerimiz her zaman yarım, her zaman kesikti.
O bembeyaz güvercinler bir bir uçup gitti gökyüzünden;
Her şey sensiz, her şey siyah beyaz ve eksikti.

Neyim varsa, neyim kaldıysa avuçlarımda;
Hepsi kırıldı, döküldü şu viran gönül yurdunda.
Öyle bir yangın ki bu, kemiklerimi ağlatır;
Kendi cehennemimin ateşi bekliyor beni, tam şuracıkta.

Asi ve yorgun kalbimi alıp senin eşiğine,
Yüreğinin o dertli pervazlarına bıraktım sessizce.
Umudun rengi, ölümün mevsimi derken;
Unutuldum o karanlık sokakların kuytu köşelerinde.

Siyah beyaz parçalara bölündü bu dertli ruhum,
Rüzgârla savruldum her yana, toz duman oldum.
İki dilde bir aşk göçüp giderken bu dünyadan;
Parmaklarından kayıp, toprağa düştü benim tabutum.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Çocukluğum cebimde buruşuk bir fotoğraf; kimseye göstermeden eskittim.
•Aşk iki dilde susmaktır; biri kalpte, biri mezarda.
•Siyah beyaz bir filmde figüran gibiyim; başrol hep sensizlik.
•Kalbim isyana meyilli bir memleket; her gece darbe oluyor içimde.
•Kendi cehennemimde nöbetçiyim; yangın da benim, kül de.
•Siyah beyaz bölündüm; bir yanım seni sever, bir yanım inkâr eder.

3 Ekim 2019 / Perşembe / Ankara