Sivas (taşın hafızası)

Sivas,
bir şehrin değil,
bir devrin adıdır bazen.
Takvimler eskir burada,
ama taşlar unutmaz.
Her duvar,
bir çağın nabzını tutar sessizce.

Kökü derinde olan şehirler konuşmaz;
fısıldar.
Rüzgâr bile ölçülüdür,
çünkü bu toprak
çok sır taşır.
Horasan’dan gelen ayak sesleri
hâlâ gecenin en derin yerinde duyulur.

Divriği’de bir kapı açılır zamana,
demir değil, dua dökülür menteşelerinden.
Taş, ustanın elinde secdeye varmıştır sanki;
oyma değil, zikirdir bu.
Güneş vurdukça değişen gölgeler
vakit kavramını siler insandan.

Burada ilim,
sessiz bir kandil gibi yanar.
Medreseler susmaz;
sadece yüksek sesle konuşmaz.
Bir talebenin kalbiyle
bir velinin nefesi
aynı avluda kesişmiştir.

Sivas,
sözün terazide tartıldığı yerdir.
Bir harf fazla gelse yük olur,
bir harf eksik kalsa vebal.
O yüzden suskunluk
bir kaçış değil,
bir edeptir.

Kızılırmak akar,
adı kızıl, özü duru.
Nice saltanat görmüş,
nice baş eğmeyeni selamlamıştır.
Ne önünde diz çökmüş
ne arkasına bakmıştır;
bilmiştir:
Zaman geçer, hakikat kalır.

Bu şehirde ölüm bile
acele etmez.
Mezar taşları
hayat kadar ağırdır.
Her birinde bir “olmuşluk” değil,
bir “tamamlanış” yazar.

Sivas,
yangını da bilir, kıyamı da.
Ama külden yeniden doğmayı
her çağda hatırlar.
Zulüm geçer,
iz kalır;
iz konuşur,
şehir susar.

Geceleri uzun sürer burada,
çünkü düşünce uzun ister.
Bir mumun titrek ışığında
insan kendini çoğaltır ya da eksiltir.
Bu toprak,
nefsin süsünü sevmez;
hamlığı törpüler.

Sivas’ta yürürken
yalnız değilsin aslında.
Yanından geçen bir gölge
belki bir eren,
belki yarım kalmış bir dua.
Bu yüzden adımlarını
yavaş atarsın;
yer incinmesin diye.

Ben Sivas’ı
bir şehir olarak değil,
bir eşik olarak bilirim.
Geçersen değişirsin,
kalırsan derinleşirsin.
Çünkü bazı yerler vardır;
insanı tarihe değil,
hakikate yaklaştırır.