Şişip Kusarlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Arkamızdaki masada koptu isyan,
Toplanmış orada tam on iri azman,
Birine kesiyorlar koca bir ferman.
*
Zavallı adam diyor ben yemem içmem,
İnat ettim bu gereksiz aşı seçmem,
Ölsem de benim olmayan yoldan geçmem.
*
Adamlar tutuyor onun kollarını,
Kırıyorlar iradenin dallarını,
Bozdular insafın bütün yollarını.
*
Kimse acımaz o insanın canına,
Baskı yapıyorlar onun vicdanına,
Karıştılar zavallının al kanına.
*
Herkes bu masada birden dilsiz olmuş,
Salon baştan başa bu dehşetle dolmuş,
Zavallı adamın benzi hemen solmuş.
*
Bu yapılanı görse insanlar şaşar,
Adamın öfkesi dağlardan da taşar,
Zalimlerin gücü ancak bunda yaşar.
*
Arkamızda devam eder bu gürültü,
Mideyi bulandırıyor bu görüntü,
Çıkıyor herkesten tuhaf bir böğürtü.
*
Ağzına o aşı zorla verecekler,
Önlerine de bir sofra serecekler,
Bu gevezeliği hemen görecekler.
*
Anlaşılan bu masanın eziyeti,
Belli oldu o zalimin nihayeti,
Bitmeyecek içerinin şikayeti.
*
Kimse bu akıl almaz işe karışmaz,
Zalimin elleri hak ile barışmaz,
Mazlum olan bu meydanda hiç yarışmaz.
*
Utancını izlemesi çok acıdır,
O masada insaf ruhun ilacıdır,
Ordakiler insanlığa yabancıdır.
*
Akıl verseniz de inatla susarlar,
Ağzına lokmayı tıkıp da sunarlar,
Yedikçe mideleri şişip kusarlar.