Sırr-ı Gül Şiiri - Nagihan Arslann

Kaburgamın altında gizli bir gül var ey ahali,
O ki, Zat’ın emanetidir, gayrısı bilmez hâli.
İncitmeyin, dokunmayın;
O sadece O’nun gülüdür,
O’nun nurundan bir tecelli.
Ben kimim ki ey ahali?
Ben, yokluk denizinde bir damla,
Ben, hiçliğin bağrında sönük bir meşale.
Varlığım O’ndandır, yokluğum yine O’na...
Varken de yok olmak tek gayemdir,
Zira "Enel-Hak" diyenin, yolu uçurumdur, çile.
Beni benden değil, O’ndan dinleyin ey ahali,
"Yokluk" sırrını ancak erenler fehmeder.
Süleyman’ın kuş diliyle konuştuğu o demde,
Nagihan’ın kalbi bir kuş misali titrer.
Yuvası dahi yoktur, sığınağı ancak Mutlak’tır;
O, kimsesizlerin Rabbi’ne yoldaşlık eder.
Yıkmayın bu viraneyi ey ahali,
O benim tek sığınağım, tek sevgili,
Baki kalacak olan O’dur, gerisi hep fani.