Gün yorgunu sakin arada
Çökmüş kalmış bir vardiya gibi ucu arkası görünmeyen gecenin
Adresi olmayan melodiler kapısını dolanı gibi
Rüzgarın dilleri solo harmancı
Devirip döküyor ağız mızıkalarından halini mecalini rüzgar
Sanki ben değil de
Harabatın göçünde sır olup giden kendisi
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta