Sır Şiiri - Bekir Erçalışkan

İnsanoğlu, sır ile sırlanmış bir sırdır;
Çözemez kendi sırrını, sanır ki esrardır...
İz sürer âlemlerde, gezer sır peşinde;
Bilmez ki sır; nakşedilmiş her zerresinde!

Kabuk içinde bir kabukta tüketir yaşamını;
Fark etmez, bir hiçlikte yaşadığını...
Kırıp da çıkamaz kabuğunu,
Bilmez o kabukta hapsolduğunu!

Bir perde arkasından izler âlemi;
Bâtına sağırdır kulakları, amadır gözleri!
Sanır ki tüm âlem, görüp işittiğinden ibarettir...
Oysa gören göz, işiten kulak için o bir ibrettir!

Sürekli mücadele eder durur da kendi kendine;
Savaş verdiğinin bilincinde değildir nefsine.
İsyankâr nefsini dizginleyip boyun eğdiremez,
Nefsini duygularından arındırıp özüne döndüremez.

Sanır ki her şey bir bilmecedir, akıl ile çözülür;
Âlemde yegâne akıllı yaratık olmakla övünür!
Akıl ile akletmek arasındaki farkı idrak edemez;
Oysa tüm cevaplar içindedir de o cevheri göremez.

Arar durur, ne aradığını bilmeden evrende özünü...
Hâlbuki dönse, görecek Yaradan’a yüzünü!
Kendini yaratılmışların en üstünü, hâkimi sanır;
Aczini görmez, nefsinin desiselerine aldanır.

Hep dönemeyeceği geçmişte yaşar, geçmişiyle kavga eder;
Ya da bilemediği geleceğini planlamakla vakit kaybeder...
Oysa sadece bir “ân”da hapsolduğunun farkına varmaz;
Ân’dan ne bir sanise geri ne de ileri gidemeyeceğini anlamaz!

İnsanoğlu; gözü dışarıda, gönlü mühürlü bir gurbette...
Yanılsamaya inanıp var olduğunu sanır bu sahte surette.
Nefsin çölünde vaha peşinde koşar, seraba aldanır;
Gördüğü rüyayı gerçek sanıp yanılır...

Sonra anlar ki yol, gidilen bir yer değilmiş;
Sır, saklanan bir söz değilmiş...
Meğer zâhir, gözde bir perdeymiş;
Hakikat ise gözün gördüğü bir suret değilmiş.

22.08.2026
03:35