Siper ettim göğsümü Şiiri - Murat Ülkü

Siper ettim göğsümü, dost bildiğim okuna,
Gönül verdim uğruna, bakmadım hiç sonuna.

Yarayı açan elden, derman ummak beyhude,
Vuran kendi canımsa, söz bitmiştir bu yerde.

Gölgesinde durduğum dalı kestiler bir bir,
Güvendiğim dağlara kar yağdırdılar zahir.

Benim kavgam kendimle, sen sanma ki sanadır,
En ağır darbe meğer, candan gelen yanadır.

Sırtımdaki hançerin izi senden yadigâr,
Dost dediğim insanın vefası bu kadardır.

Gözümdeki yaşı silmez, eliyle itenler,
Yolda yoldaş görünüp, yarı yolda gidenler.

Kime kalkan olduysam, ilk o vurdu kalbimden,
Hangi gönlü sevdiysem, sürgün oldum sevginden.

Zemheri ortasında, bir başıma bırakılan,
Hayatın sillesi değil, sevdiğince yakılan.

Kaderin cilvesi mi, yoksa insanın hırsı mı?
Çözemedim bir türlü, bu hayatın dersini.

İnandığım ne varsa, yerle bir oldu bugün,
Vefasızın elinde, ömrüm oldu bir düğün.

Sustuğum her kelime, içimde koca yara,
Düştüğüm bu boşlukta, dünya döndü bir dara.

Ateşten gömlek giydim, yandım ama sönmedim,
Yoluma taş koysalar, ben sözümden dönmedim.

Lakin vuran el tanıdık, ses bildik gelince,
Ruhum daralır biter, ince sızı inince.

Kime candan dediysem, canımı alıp gitti,
Gönül sarayım yıkık, baharım erken bitti.

Yüzüme gülenlerin, ardı meğer uçurum,
Sırtımı döndüğüm an, başladı bu son durum.

Garip Murat der ki; sabır taşım çatladı,
Kimin için öldüysem, o beni hiç saymadı.

Her kışın ardı bahar, her gecenin bir fecri,
Sabırla yoğrulunca, diner gönlün bu ecri.

Yıkılan saray değil, içimdeki saflıktı,
Beni böyle bileyen, yaşadığım darlıktı.

Varsın vursunlar kılıç, paslanmaz cevher özüm,
Artık hakikat gördü, kör değil gönül gözüm.

Yol uzun, menzil uzak, yüküm artık sitem değil,
Kaderin önündeyim, dimdik ama baş eğil.

Umut bir tohum gibi, çatlayan taştan çıkar,
Yandıkça pişen yürek, küllerinden şahlanır.

Garip Murat der ki; artık küsmem hayata,
Dersimi aldım bugün, yer kalmadı feryada.