Akşamları bir sis kaplar gökyüzünü
Kalbim kırık içim üzgün bekleyişte
Gecenin sonsuz karanlığında ağlar gözlerim derinlerde
Resimlere bakar acıyla seni anarken üşüyen mum ısınır ve beni yakar sinsice
Sensiz oluşum benden ayrı duruşun
İçime bir hançer ruhuma acı veren zincir olur
Ah! Aşkım kimbilir nerdesin
Sevgilim, bir günün ortası şimdi
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,
Devamını Oku
Taşıtlar hızla gelip geçiyor, her yer kalabalık,
Ben seni düşünüyorum bir bodrum kahvesinde
Uzat bana uzat ellerini
İzinli askerler görüyorum, kırıtarak yürüyen işçi kızlar
İstanbul her günkü yaşantısı içinde, uğultulu,




Ah! Aşkım kimbilir nerdesin
Ellerimi uzattım sana keşke bir köprü olsan gönlüme
Ağlayan ruhum çiçek açsın seninle
Ve kalbim aşk diye dize gelse benimle..
tebrikler kalemine sağlık
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta