Sinemdeki Hançer Şiiri - Mert Ali Bedel

Sinemi parçalayan bu hançeri kabul ediyorum,
Gönlümü yere serdim,
Ayaklarının altında bekliyorum.
Hangi yol şaşmış ben doğru sandığımda?
Ve sandığım her şey kaplı kalır sandığımda...
Sinemden hançerimi çekmiyorum;
Erisin gün, yansın gece.
Bir elime aşkı ver, bir elime acıyı;
Parçalansın ay,
Çarmıha ger beni,
Çiviler çak ruhuma
Ki tut beni olduğum yerde.
Hatırlat bana bahtımın karasını,
Gözümün sanrısını...
Sineme hançeri bir daha saplıyorum,
Akan kanla öğütler yazıyorum
Benden sonrasına kalsın diye bu acı,
Birisi saplasın diye göğsüne hançeri.
Kuyumu açık bırakıyorum,
Ateşimi harlı bırakıyorum.
Ve ne zaman bahşedilirse bana asa,
İlk onlara yağacağım;
Nehirler taşacak ve boğacak bizi,
Yerin yüzsüzlüğüne bakacağım.
Sinemden hançeri alıyorum
Ve bırakıyorum huzuruna:
“Kün fe yekün!”
Ben, sen "Ol" deyince olanım,
Sen "Öl" deyince ölen...
Bize biçtiğin her şeye boyun eğen.
Ey Rab! Gönlümü söndür,
Kabul buyur beni dergâhına.
Yalnız senin aşkındır
Gezinen kanımda.