Sincap Şiiri - Müzeyyen Önder

Fındığını kemiren sincap
Ağacın kovuğundan çıktığı zaman
Korkutur onu denizin mavisi,
Sonra gülümser ona sessizce toprak
Koştukça zıplayan yalın ayağına...

Sıcak ikliminde, yuvasında kedi
sessizce dolanır sincabın izinde
Kokusu yabancı, bakışı derin
“Can” deyip düşer gölgenin peşine...

Biri dalda özgür, biri yerde sakin
biri kaçmayı öğrenmiş, biri beklemeyi
Aynı ormanda yazılan bu hikaye
Kaderin kefesine yazılmış iki ayrı yazgı...

Ve sonunda anlaşılır ki
izler birleşmez bu ormanda
sincap hep dalda kalır
kedi hep yerde...

Ne yol olur paylaşılan
Ne de bir “biz” doğar ağacın altında
Hikayesi yazılır ormanda
iki ayrı pati izi taşıyan
Yan yana olsa da ,
Hep ayrı kalan...